29 Μαρτίου 2013

Δελτίο τύπου ΔΡΑΣΙΣ Κ.Ε.Σ, Αθήνας, Παράταξης του Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π

Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1931 στα Χανδριά, της επαρχίας Λεμεσού. Γονείς του, γνωστοί αγρότες του χωριού, ο Χριστοφής και η Αθηνά Λένα, ενώ είχε ακόμα 4 αδέρφια.

Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του, μετέβηκε στη Λευκωσία και εργάστηκε ως σιδηρουργός παρά το νεαρό της ηλικίας του. Το 1947 εγγράφεται στην ΟΧΕΝ και ένα χρόνο αργότερα σε ηλικία 17 χρονών μπαίνει στην Τεχνική Σχολή Λέρου με υποτροφία από το Ελληνικό Κράτος και σπουδάζει. Επιστρέφοντας στη Κύπρο ανοίγει μηχανουργείο στη Λευκωσία και ταυτόχρονα, σαν στέλεχος της ΟΧΕΝ καλλιεργεί τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη στα μέλη τις ΟΧΕΝ. Έδωσε τον όρκο της ΕΜΑΚ μεταξύ των πρώτων πέντε αγωνιστών το 1954.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στη Λευκωσία. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, όπου ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθοράς του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με το Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, το Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού. Στον Αγρό, εγκαθίσταται στα σπίτια του Παπάχριστόδουλου και δημιουργεί εργαστήριο κατασκευής χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της ΕΟΚΑ είχαν δημιουργηθεί από το Λένα, όπου θα πάρει και το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρούπ της ΕΟΚΑ». Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Τόσο αφοσιωμένος ήταν στη δημιουργία των χειροβομβίδων, που όταν μια φορά, στη προσπάθεια του να θέσει το πυρακτωμένο υγρό σε καλούπια, κάποια σταγόνα ξέφυγε και κάθισε στο κεφάλι του, ωστόσο παρά τους φοβερούς πόνους και την προσφορά του συναγωνιστή του να σταματήσει για να του περιποιηθεί το τραύμα, ο ίδιος τελείωσε τη δουλεία του και τελειώνοντας είπε ότι «Θα ήταν κρίμα να χαθούν δύο χειροβομβίδες».

Τον Ιανουάριο του 1957 το χέρι της προδοσίας δείχνει τα κρησφύγετα στα σπίτια του Παπάχριστόδουλου στον Αγρό και ο Λένας, επικηρυγμένος με το μεγάλο για την εποχή ποσό των πέντε χιλιάδων, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το εργαστήρι του. Μεταφέρεται μαζί με την εφταμελής ομάδα του σε ασφαλή Κρησφύγετο στη Γεράσα. Κατατρεγμένος από τους Άγγλους συγκρούεται διαδοχικά τρεις φορές με αγγλικές περιπόλους. Στις 17 Φεβρουαρίου πέφτει με την ομάδα του σε ενέδρα των Άγγλων, όπου σκοτώνονται δύο συναγωνιστές του, ενώ ο ίδιος τραυματίζετε σοβαρά και συλλαμβάνετε από τους Άγγλους. Μεταφέρεται στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ακρωτηρίού.

Οι Άγγλοι πίστευαν, ότι ο Λένας βαριά τραυματισμένος θα υπέκυπτε στα βασανιστήρια τους και θα τους αποκάλυπτε σημαντικές πληροφορίες για την οργάνωση. Η απάντηση που έπαιρναν όμως από τον ΓΙΓΑΝΤΑ της ΕΟΚΑ ήταν πάντα αρνητική. Μέχρι και τις εφημερίδες που έγραφαν για τη θυσία του Αυξεντίου, του πρόβαλαν για να πλήξουν το ηθικό του και να μιλήσει, αλλά μάταια. Έτσι τον άφησαν αβοήθητο να πεθάνει από τα βαριά του τραύματα.

Τριάντα εννέα συνεχιζόμενες μέρες πάλευε ο Λένας βαριά τραυματισμένος με τα βασανιστήρια των Άγγλων. Στις 28 Μαρτίου του 1957 περνά στην Αθανασία, ξεψυχώντας μπροστά στα μάτια του πατέρα του. Ο «Κρουπ» της ΕΟΚΑ είναι πλέον νεκρός και στο φόβο λαϊκών εξεγέρσεων στη κηδεία του, θάβεται στα Φυλακισμένα Μνήματα. Ο Στυλιανός Λένας έγινε τρανό παράδειγμα ανδρείας και πατριωτισμού για τους συναγωνιστές του αλλά και για μας σήμερα.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ – Κ.Ε.Σ.


24 Μαρτίου 2013

Δελτίο τύπου Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης, Παράταξης του Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π

Η 25η Μαρτίου αποτελεί διπλή γιορτή, Θρησκευτική και Εθνική, για τον Ορθόδοξο Ελληνισμό. Η ημέρα έναρξης της Επανάστασης δεν ορίστηκε τυχαία, μιας και η 25η Μαρτίου είναι ημέρα εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Η ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων απέναντι στην ισχυρή Οθωμανική αυτοκρατορία που τους είχε υπόδουλους για 400 χρόνια, με σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος», είχε ως σκοπό τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Στα μέσα Μαρτίου του 1821 είχαν ήδη σημειωθεί σποραδικά επεισόδια εναντίων των Οθωμανών όπως στα Καλάβρυτα, στη Μάνη, στην Καλαμάτα, στην Πάτρα και γενικά στη Πελοπόννησο.

Η επίσημη έναρξη δόθηκε σηκώνοντας ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός το λάβαρο της επανάστασης στην μονή Μεγίστης Λαύρας στα Καλάβρυτα στις 25 του Μάρτη. Με σωστή στρατηγική, η επανάσταση για να πετύχει ένα δυναμικό χτύπημα από στεριά και από θάλασσα, ξεκίνησε στο νότιο κομμάτι του ελλαδικού χώρου όπου υπήρχαν εμπειροπόλεμοι άνδρες και πλούσια ναυτική δύναμη.

Η επανάσταση τον Απρίλιο απλώθηκε στις Σπέτσες, στα Ψαρά, στην Ύδρα, στην Κάσο, στη Μύκονο, στην Αττική. Στους επόμενους μήνες η επανάσταση απλώθηκε και στις υπόλοιπες περιοχές. Έτσι, μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες, υπογράφτηκε συνθήκη στις 22 Ιανουαρίου του 1830 από την Αγγλία, τη Γαλλία και την Ρωσία που αναγνωριζόταν το Ελληνικό κράτος.

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε τους αγώνες των προγόνων μας. Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι δεν κερδίζει πάντα το λογικό, οι υπόδουλοι έλληνες ξεσηκώθηκαν σε μια πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία και πέτυχαν την Δημιουργία του Ελληνικού Κράτους. Είχαμε υπόδουλους προγόνους που τόλμησαν να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή για το εθνικό συμφέρον, πράγμα που σήμερα οι πολιτικοί μας αγνοούν. Ο λαός πρέπει να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο, για να φανούμε στο ελάχιστο αντάξιοι στους ήρωες προγόνους μας.

Γραφείο Τύπου Π.Ε.Ο.Φ


20 Μαρτίου 2013

mnima_theofilou

Επιγραφή που βρίσκεται στο μνήμα του Θεόφιλου στην αυλή του σπιτιού του. Τα πιο πάνω είναι λόγια του ιδίου του ήρωα.

Δελτίο τύπου Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης, Παράταξης του Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957 στο χωριό Ευρύχου.  Μεγαλωμένος με το όραμα της επιστροφής, μιας και ήταν γόνος προσφυγικής οικογένειας, στα 18 του κατετάγη στις Δυνάμεις Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς.  Εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού  στο Ηράκλειο της Κρήτης και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθοδόξου Πολέμου στη Ρεντίνα της Θεσσαλονίκης.  Στη συνέχεια της θητείας του, προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού, ενώ παράλληλα πρωτοστατεί στην ίδρυση του Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων, του οποίου υπήρξε δραστήριο στέλεχος.  Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εξειδικεύθηκε στην τουρκολογία.  Όταν επέστρεψε στο νησί, εργάστηκε στην αστυνομία με ειδικότητα στα τουρκικά θέματα και το 1986 στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Τόνιζε ιδιαίτερα τα αδύνατα σημεία του τουρκικού κράτους προς ενθάρρυνση των άτολμων πολιτικών για διεκδικητική πολιτική. Ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν είχε τεράστια συμβολή στην προβολή των θέσεων του Απελευθερωτικού Μετώπου του Κουρδιστάν, του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Κουρδιστάν και όχι μόνο…
Υπήρξε επίσης ένθερμος ερευνητής στην ανεύρεση της τύχης των αγνοουμένων. Στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας υπάρχει φωτογραφία του με το πιο κάτω:

”Όσο ζω θα επιμένω ότι οι αγνοούμενοι βρίσκονται εν ζωή.  Δεν θα δεχτώ να θαφτούν ζωντανοί κι’αν χαθώ, η ψυχή μου από ψηλά θα αγωνίζεται γι’αυτούς.”

Στις 12 και 13 Mαρτίου 1994, ενημέρωσε για τις αθλιότητες των Tούρκων τους συμμετέχοντες σε διεθνή διάσκεψη, στις Bρυξέλλες.  Μόνο που αυτή η ενημέρωση δεν είδε το φως της δημοσιότητας παρά μόνο τον Οκτώβριο του 2006.

10 χρόνια πριν, το βράδυ της 20ης Μαρτίου του 1994, η Τουρκία είχε προέβει στη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη.  Η δολοφονία του έγινε από πληρωμένους πράκτορες οι οποίοι τον είχαν πυροβόλησαν  με πιστόλι έξω από το σπίτι του στην Αγλαντζιά, καθώς κατέβαινε από το αυτοκίνητό του.  Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής στην Κύπρο του τότε υπουργού Άμυνας της Ελλάδος Γεράσιμου Αρσένη, ο οποίος επισκεπτόταν επίσημα το Νησί με σκοπό την προώθηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού χώρου. Επίσης εκείνη η ημέρα, ήταν παραμονή της πιο σημαντικής κουρδικής εορτής, της γνωστής Νεβρόζ, η οποία ταυτίστηκε κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες με την Κουρδική εξέγερση κατά του Τουρκικού κράτους.  Ο Θεόφιλος ήταν ο κύριος στυλοβάτης της διεθνοποίησης του λησμονημένου Κουρδικού ζητήματος μιας και εκπροσωπούσε την κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν.

Η Τουρκία στόχευε στην εξόντωση της έμπρακτης ανάπτυξης μιας αγωνιστικής συμμαχίας ανάμεσα στο ένοπλο απελευθερωτικό κίνημα του κουρδικού λαού, από τη μια, αλλά και της Κύπρου και της Ελλάδος από την άλλη. Όμως δεν κατάλαβαν ακόμη ότι οι ήρωες δεν πτοούνται, αλλά παίρνουν δύναμη από όλους τους προγόνους που έπεσαν υπέρ της Ελευθερίας μας και χωρίς εκπτώσεις, είναι έτοιμοι για την υπέρτατη θυσία.  Ο Θεόφιλος μεγάλωσε αυτή την σιωπηλή σήμερα δύναμη, που περιμένει υπομονετικά την ευκαιρία της να εκδηλωθεί μαζικά. Αγώνας και θυσία δεν είναι οι συνομιλίες, είναι η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.


14 Μαρτίου 2013

Η Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. σας προσκαλεί στην πολιτική εκδήλωση που διοργανώνει αυτή την Πέμπτη η ώρα 20:00 στο οίκημα της παράταξης στη Ζωγράφου (Παιανίας 5-7), με τίτλο «Από τον αγώνα της ΕΟΚΑ στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία»

Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι οι

• Δρ. Γιάννος Χαραλαμπίδης, Δρ. Διεθνών Σχέσεων

• κ. Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Οι εξαίρετοι ομιλητές θα μας αναλύσουν πώς από τον επικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ για ένωση, φτάσαμε στην Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

• Ήταν ορθός ή όχι ο αγώνας της ΕΟΚΑ;

• Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές εκτός από την ομοσπονδία;

• Πως απαντάμε στον νεοοθωμανισμό της τουρκίας;;;

• Μπορούν Ελλάδα και Κύπρος να αναδειχθούν σε μία ενιαία περιφερική δύναμη;

• Ποιος ο ρόλος τους φυσικού αερίου;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα απαντηθούν, ενώ θα παρουσιαστούν βρετανικά έγγραφα που αναφέρονται στο σύστημα αρχών και αξιών της ΕΟΚΑ καθώς και η στρατηγική διάσταση του αγώνα

Στο τέλος θα γίνει ανοικτή συζήτηση.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Ώρα: 20:00

Πληροφορίες:

2107754760

6994100350 – Κωστής


14 Μαρτίου 2013

Δελτίο τύπου ΔΡΑΣΙΣ Κ.Ε.Σ. Αθήνας, Παράταξης του Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π

“Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.”

Ευαγόρας Παλληκαρίδης, του Μιλτιάδη. Ο ήρωας, ποιητής, της ένωσης. Ένας 19χρόνος, νέος, τόσο ίδιος, αλλά και τόσο ξεχωριστός από τους άλλους. Τέταρτο παιδί στη σειρά της Οικογένειας Μιλτιάδη και Αφροδίτης Παλληκαρίδη, είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Γεννημένος στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα της Πάφου.

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της Τσάδας, τελειώνοντας και τις 6 χρονιές με άριστα. Μπαίνοντας στη Νεοφύτειο Αστική Σχολή Κτήματος πολλά αρχίζουν να απασχολούν τον έφηβο Ευαγόρα. Η Κύπρος βρίσκεται σε αναβρασμό, αρχίζουν οι προετοιμασίες του ξεσηκωμού, εξελίσσεται σ” ένα λαμπρό πολυαθλητή και αναπτύσσει την ποιητική του δημιουργία και ξυπνούν μέσα του τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα τα οποία πάντα συνδυάζει με τον πόθο για την ΕΝΩΣΗ και την αγάπη για την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό της αγάπης του αυτής, οι μετέπειτα μελοποιημένοι από το Μάριο Τόκα στίχοι του, «…Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα…»

Η δράση του για την απελευθέρωση της Κύπρου αρχίζει τον Ιούνιο του 1953 κατά τους εορτασμούς για τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας, στη θέα της Βρετανικής σημαίας στο Ιακώβιο γυμναστήριο, αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και ξεσκίζει το κουρελόπανο που του σκέπαζε τον ήλιο της Ελευθερίας. Η πράξη του αυτή, δίνει το έναυσμα για ξέσπασμα διαδηλώσεων στην Πάφο από τους μαθητές, και η Πάφος γίνεται το μόνο μέρος στην Κοινοπολιτεία που δεν εορτάζεται η στέψη της Βασίλισσας. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται αλλά αφήνεται ελεύθερος λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Γράφει μεταξύ άλλων στο ποίημα του για το περιστατικό αυτό:

«…. Στην Κύπρο την αθάνατη,

την Κύπρο τη γενναία

είναι καιρός να στήσουμε

Ελληνική σημαία.»

Το 1955, όταν ξέσπασε ο αγώνας, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης συμμετέχει σε όλες τις διαδηλώσεις της Άλκιμου Νεολαίας ΕΟΚΑ (ΑΝΕ). Τον Αύγουστο του 1955, σε εκδρομή του στην Ελλάδα, του δόθηκε η ευκαιρία να ενημερωθεί για τη χρήση όπλου και κατόρθωσε να φέρει μαζί του ένα περίστροφο. Σε μία από τις διαδηλώσεις που συμμετείχε, στις 17 Νοεμβρίου 1955, ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχεται και η δίκη αναβάλλεται για τις 6 Δεκεμβρίου. Χρόνος αρκετός για να πάρει την απόφαση του. Μια μέρα πριν την προκαθορισμένη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο του και αφήνει στους συμμαθητές του το αποχαιρετιστήριο του γράμμα. Την επομένη μέρα το πρωί το διαβάζουν οι συμμαθητές του:

«Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο Ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα

μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη

κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι

Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,

το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης «

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1956 ο, Ευαγόρας συλλαμβάνεται, όταν μαζί με 2 άλλους συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα, πυρομαχικά και τρόφιμα, και πέφτουν σε αγγλική περίπολο. Οι συναγωνιστές του αποφεύγουν τη σύλληψη, όχι όμως και ο Ευαγόρας. Στην κατοχή του είχε ένα πυροβόλο Μπρεν γρασαρισμένο και 3 γεμιστήρες γεμάτες. Ο Ευαγόρας πλέον κατηγορείτε για οπλοκατοχή και διακίνηση οπλισμού. Μεταφέρετε στη Λευκωσία και η δίκη του ορίζεται στις 25 Φεβρουαρίου. Η απόφαση της δίκης, γνωστή για τον Ευαγόρα, πολύ πριν παρθεί. Στη Δίκη του, με το Ελληνικό σθένος που τον χαρακτήριζε, δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν και με Ελληνική περηφάνια δηλώνει στους δικαστές:

«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο. «

Την επόμενη μέρα της δίκης, οι Μαθητές του Γυμνασίου της Πάφου απέχουν από τα μαθήματα τους και στέλνουν τηλεγράφημα στον Χάρτιγκ για απονομή χάρης στον Ευαγόρα. Σύσσωμος ο κυπριακός Ελληνισμός ξεκινάει μια προσπάθεια για να σωθεί ο Παλληκαρίδης. Αρκετοί, γνωστοί και άγνωστοι πολίτες προσπαθούν να ματαιώσουν τη εκτέλεση. Τόσο ο Χάρτιγκ όσο και η Αγγλική Κυβέρνηση απορρίπτει την απονομή Χάριτος. Ο Ευαγόρας είχε προετοιμαστεί. Ήταν έτοιμος από καιρό να αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρεια που έχανε, την πολύπαθη του Κύπρο, μα ήταν σίγουρος ότι η θυσία του δεν θα πήγαινε χαμένη. Στο τελευταίο του γράμμα γράφει:

«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί»

Στις 12 Μαρτίου 1957 τον επισκέπτονται στις φυλακές, ο πατέρας του και άλλοι συγγενείς. Ο Ευαγόρας γαλήνιος τους πληροφορεί, πως σε δύο μέρες θ’ ανέβει τα σκαλοπάτια της αγχόνης.

Αποχαιρετώντας τους, τους ζήτησε να μην λυπούνται και να μην κλαίνε, λέγοντας : «Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου».

13 Μαρτίου 1957. Κοντεύουν μεσάνυχτα. Τη σιωπή σπάει μια βροντερή σταθερή φωνή. Ο ανυπόταχτος Παλληκαρίδης σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Σε λίγο έρχονται οι δήμιοί του. Βροντοφωνάζει. «Γεια σας αδέλφια. Γεια σας λεβέντες. Ελπίζω να “μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».

Οι συγκρατούμενοι του φωνάζουν. «Θάρρος Παλληκαρίδη, Θάρρος Παλληκαρίδη»

«Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος» Απόλυτη ησυχία. Αυτή τη σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης.

12:02 ο 19χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε την «γη των ηρώων». Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.

Κηδεύτηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία, όπως όλοι οι απαγχονισθέντες ήρωες.

«Για σένα, Κύπρο αθάνατη,

Πατρίδα σκλαβωμένη,

Θα δώσω απ” το αίμα μου,

Κάθε σταλαματιά.

Για να σε δω ελεύθερη,

Και χιλιοδοξασμένη.

Δε θα διστάσω, Κύπρο μου,

Nα πέσω στη φωτιά»

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Για το ίδιο θέμα, δελτία τύπου και δράσεις από τις παρατάξεις του Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π:


Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Ανεξάρτητη Φοιτητική ΈΠΑΛξη Πανεπιστημίου Κύπρου

Αυτόνομη Φοιτητική Κίνηση Τόλμη Ιωαννίνων

Ένα μικρό ντοκιμαντέρ για την ζωή του παλικαριού μας που άφησε την τελευταία του πνοή για την Λευτεριά και την Ένωση.


21 Σεπτεμβρίου 2012

Άρθρο της Α.Φ.ΈΠΑΛξης Παν. Κύπρου

Ξεχωριστό ήταν εκείνο το ξύπνημα της 21ης Σεπτεμβρίου του 1956. Ο ήλιος ήταν πιο φωτεινός από κάθε άλλο πρωινό. Άλλοι τρεις νέοι είχαν γίνει λαμπάδες στο βωμό της απελευθέρωσης της πατρίδας μας από τον Άγγλο κατακτητή. Ο 24χρονος Στέλιος Μαυρομμάτης, ο 22χρονος Μιχαήλ Κουτσόφτας και 22χρονος, πατέρας τριών παιδιών Ανδρέας Παναγίδης, έγραψαν με χρυσά γράμματα τα ονόματα τους στο πάνθεο των ηρωομαρτύρων αυτού του νησιού, προσφέροντας τη ζωή τους, για τον ανεκπλήρωτο πόθο του Ελληνισμού του νησιού. Την ΕΝΩΣΗ μετά της ΜΗΤΡΟΣ πατρίδος.

Όπως όλοι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ιδιαίτερα όσοι γνώρισαν τον θάνατο μέσω της αγχόνης, έτσι και οι τρείς αυτοί ήρωες, αντιμετώπισαν τον θάνατο τους με ψυχραιμία, ανδρεία και περηφάνια. Ψυχραιμία που πήγαζε από την τεράστια πίστη που είχαν και οι τρεις στον Θεό. Ανδρεία για τα ιδανικά και τον σκοπό της ΕΟΚΑ που υπηρετούσαν και Περηφάνια για τα ονόματα, που θα άφηναν πίσω για τις οικογένειες τους.

Χαρακτηριστικό της ψυχραιμίας που επέδειξαν, το αναλυτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» που παρακολούθησε από κοντά τις τελευταίες ώρες των μελλοθανάτων. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι αγωνιστές είπαν «ότι αντιμετωπίζουν με μεγάλην αταραξίαν την επικειμένην εκτέλεσίν των. Στο κάτω-κάτω, προσέθεσαν, κάθε άνθρωπος οφείλει την ψυχήν του εις τον Θεόν. Ο Παναγίδης ανεφέρθη με συγκίνησιν διά την σύζυγόν του και τα τέκνα του. Συναισθάνομαι πλήρως, είπεν, ότι είμαι οικογενειάρχης με σύζυγον και τρία ανήλικα παιδιά, τα οποία εγκαταλείπω τελείως απροστάτευτα και άνευ περιουσίας. Αλλά βαδίζω προς τον θάνατον βέβαιος ότι τόσον οι συγγενείς όσον και οι φίλοι μου και εν γένει οι συμπατριώται μου θα τα φροντίσουν….» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).

Συγγενείς των μελλοθανάτων, μιλώντας στον «Φ» είπαν ότι «εύρον τους νέους εντελώς ψυχραίμους, ετοίμους να αντιμετωπίσουν τον θάνατο. Τον Μιχαήλ Κουτσόφταν εύρον οι οικείοι του ψάλλοντα θρησκευτικούς ύμνους και το ‘Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει’. Μόλις αντίκρισε την σύζυγόν του Ευγενίαν, της είπε: Θέλω να σταθής ανταξία μου, δεν θέλω κλάματα και λύπες. Προς την μητέραν του Ελένην Κυριάκου Κουτσόφταν είπεν ότι ήλθε η ώρα διά να δείξη ότι είναι πραγματική Ελληνίς μητέρα. Πρέπει να ξέρετε ότι όταν θα βαδίζω εις την αγχόνην την νύχταν της Πέμπτης θα ψάλλω τον εθνικόν μας ύμνον. Εν συνεχεία συνέστησεν εις τους αδελφούς και αδελφάς του, Πέτρον, Κώσταν, Παρασκευούν και Ολυμπιάδα να παρηγορήσουν την μητέρα των. Αδέλφια μου, είπε, θα πάω να εύρω τον μακαρίτην πατέρα μας» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).

Ομιλών εκ μέρους όλων ο Στέλιος Μαυρομάτης είπε τα εξής: «Αισθανόμεθα απόλυτον γαλήνην, διότι είμεθα πεπεισμένοι ότι ο Θεός μας έχει ήδη συγχωρήσει και μας συμπαρίσταται. Ενθυμούμεθα τα λεχθέντα υπό του Θεανθρώπου ότι απήλλαξε τον άνθρωπον από τον φόβον του θανάτου και ότι δεν πρέπει να φοβήται κανείς οιανδήποτε περίστασιν, εάν χάνεται με το σώμα του, αφήνει όμως την ψυχήν του ενέπαφον’. Ο Μαυρομάτης είπε τα εξής: ‘Είμαι ευχαριστημένος διότι μου εδόθη η ευκαιρία να γνωρίζω την ημέραν του θανάτου μου και να ετοιμαστώ πλήρως διά να την αντιμετωπίσω. Η μόνη μου μελαγχο λική σκέψις είναι το μέλλον της οικογενείας μου και ιδιαιτέρως των δύο ανυπάνδρων αδελφών μου, πολύ περισσότερον μάλιστα που ο πατήρ μου είναι ήδη ηλικιωμένος. Λυπούμαι όταν σκέπτωμαι ότι ούτος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σκληρά εις τα γηρατεία του’» (Βλ. «Ο Φι λελεύθερος», 20.9.1956).

Οι τρεις νέοι οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 00:45. Εκατοντάδες φυλακισμένοι έψελναν μαζί τους τον Εθνικό μας Ύμνο. Έφτασαν μπροστά στο ικρίωμα της Αγχόνης. Έψελναν ξανά και ξανά τον Εθνικό Ύμνο, μέχρι που ο γδούπος της καταπακτής πάγωσε για λίγο τις φυλακές. Αλλά αμέσως μέσα σε κλίμα συγκίνησης οι κρατούμενοι φώναζαν »ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ».

Παναγίδης Ανδρέας

Γεννήθηκε στο χωριό Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 14 Νοεμβρίου 1934.

Γιός της οικογένειας Γρηγόρη Παναγή και Δέσποινα Χατζηκυριάκου Παναγή, μαζί με τρία αδέρφια. Την Μαρία, την Άννα και τον Κυριάκο. Ήταν παντρεμένος με την Γιαννούλα Ανδρέα Παναγίδη, ενώ είχε και τρία παιδιά. Τους Αριστείδη, Δέσπω και Αυγή.

Ο Ανδρέας Παναγίδης τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν στην κουζίνα του αγγλικού στρατού στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της ΕΟΚΑ, μαζί με το φίλο του ήρωα Μιχαήλ Κουτσόφτα. Η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή τους έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπαλευτέρη να τους ορκίσει.

Η πρώτη δράση του Παναγίδη ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας. Σε έρευνα που έκαμε Άγγλος στρατιώτης στην τσάντα του, στον τόπο της εργασίας του, αμέσως μετά την εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου, βρήκε μια ελληνική σημαία και ζήτησε από τον Ανδρέα να του σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Τόση ήταν η προσβολή που ένιωσε ο Ανδρέας, ώστε ήλθε στα χέρια μαζί του κτυπώντας τον άγρια. Όταν πήγε στο σπίτι, έστειλε τη γυναίκα του και του έφερε τα περίστροφά του που της είχε δώσει να του κρύψει. Την επομένη, όταν πήγε στη δουλειά του στο αεροδρόμιο, μαζί με το Μιχαήλ Κουτσόφτα και έναν άλλο αγωνιστή, επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Απαγχονίστηκαν και οι δυο με το Στέλιο Μαυρομμάτη.

Συγκλονιστικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το θάνατο τόσο ο ίδιος όσο και οι δικοί του, που τον αποχαιρέτησαν με το τραγούδι στα χείλη και με τα χέρια ψηλά σε μια θερμή εξ αποστάσεως χειραψία. «Τι τιμή στο παλικάρι…» βροντοφώναξε ο πατέρας του. Τα πατριωτικά τραγούδια των τριών μελλοθανάτων και των άλλων φυλακισμένων δόνησαν τις φυλακές.

Ανεκτίμητης αξίας κληρονομιά, άφησε στα παιδιά του «ένα τιμημένο όνομα», όπως ο ίδιος τους έγραψε λίγα λεπτά μετά την ειδοποίηση, ότι χαράματα της Παρασκευής, 21 Σεπτεμβρίου 1956, θα οδηγείτο στην αγχόνη.

Κουτσόφτας Μιχαήλ

Γεννήθηκε στο Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 12 Νοεμβρίου 1934.

Γιός της πολύτεκνης οικογένειας του Κυριάκου και της Ελένης Κουτσόφτα, ενώ είχε ακόμη 5 αδέρφια. Τους Κώστα, Ολυμπιάδα, Πέτρο, Άννα και Παρασκευή. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Κουτσόφτα

Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν σε νηματουργείο ως βαφέας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της ΕΟΚΑ. Λόγω όμως της αριστερής ιδεολογίας του, αλλά και του ότι ήταν ορφανός από πατέρα και είχε τη μικρή του αδελφή ανύπανδρη, υπήρχαν επιφυλάξεις. Τελικά η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή του έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπά Λευτέρη να τον ορκίσει.

Η πρώτη του δράση ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων στο κέντρο του χωριού του, την οποία κατέβαζαν οι Άγγλοι. Ένα βράδυ έκοψε, με το φίλο του Ανδρέα Παναγίδη, τα κλαδιά των ευκαλύπτων, για να μη μπορούν οι στρατιώτες να κατεβάσουν τη σημαία. Εκείνοι έκοψαν τα θεόρατα δέντρα από τη ρίζα.

Ο απαγχονισμός του Καραολή και του Δημητρίου αναστάτωσαν τον Κουτσόφτα τόσο πολύ που εγκατέλειψε τη δουλειά του και για μερικές μέρες κατόπτευε το αεροδρόμιο Λευκωσίας, όπου στάθμευαν Άγγλοι στρατιώτες, αναζητώντας τόπο και τρόπο να ανταποδώσει το πλήγμα. Σε συμβουλές της μάνας του να προσέχει, απάντησε :

«Για την ελευθερία της Κύπρου μας όλοι ανοίξαμε τα στήθη, μητέρα.»

Στις 16 Μαΐου, έξι μέρες μετά την εκτέλεση του Καραολή και του Δημητρίου, αφού πέρασε από τον Παπά Λευτέρη και του ζήτησε να σταθεί προστάτης της αδελφής του, αν τυχόν συλληφθεί, έφυγε με τους φίλους του Ανδρέα Παναγίδη και Παρασκευά Χοιροπούλη, για το χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας, όπου επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Καταδιώχθηκαν και συνελήφθησαν από αγγλικά στρατεύματα. Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας και ο Ανδρέας Παναγίδης εκτελέστηκαν μαζί με το Στέλιο Μαυρομμάτη στις 21 Σεπτεμβρίου 1956. Ο Χοιροπούλης, επειδή ήταν ανήλικος, καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση.

Μαυρομμάτης Στέλιος

Γεννήθηκε στο χωριό Λάρνακας της Λαπήθου, της επαρχίας Κερύνειας, στις 15 Νοεμβρίου 1932. Γιός της οικογένειας του Χριστόφορου και της Ελένης Μαυρομμάτη. Είχε ακόμη 3 αδέρφια.Την Μαρία, την Ειρήνη και τον Κώστα.

Ο Στέλιος Μαυρομμάτης τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και την Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία. Εργάστηκε για δυο χρόνια στον αγγλικό στρατό στο Σουέζ και στη συνέχεια εργαζόταν στο αγγλικό αεροδρόμιο Λευκωσίας ως γραφέας μέχρι τη σύλληψή του. Ήταν μέλος της επιτροπής των σωματείων ΣΕΚ και ΘΟΙ στο χωριό του, στην ίδρυση των οποίων πρωτοστάτησε ο πατέρας του.

Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος σε επιχείρηση δολιοφθοράς εναντίον αεροπλάνων των Άγγλων. Συνέβαλε επίσης ουσιαστικά στη συλλογή των κυνηγετικών όπλων από ιδιώτες στην περιοχή Λευκωσίας. Έδρασε ιδιαίτερα στην περιοχή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου, την οποία οι Άγγλοι είχαν ονομάσει «μίλι του θανάτου». Μεταξύ των συνεργατών του ήταν και ο ξάδελφός του Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Στενοί συνεργάτες του στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού, καθώς και στη φιλοξενία και φυγάδευση καταζητουμένων προσώπων ήταν και οι γονείς και τα αδέλφια του.

Σε μια ανεπιτυχή επίθεση του ιδίου και των δυο συναγωνιστών του εναντίον του Βρετανού σμηνία Νόρμαλ Άλφρεντ και του αεροπόρου Λώρενς Ληθ της βρετανικής βασιλικής αεροπορίας στην οδό Αγίου Παύλου στον Άγιο Δομέτιο Λευκωσίας, ο Στέλιος Μαυρομμάτης ανακόπηκε κατά την αποχώρηση από Άγγλο κάτοικο της περιοχής και συνελήφθη από τους δυο Άγγλους αεροπόρους. Καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσόφτα. Αξιοζήλευτο είναι το θάρρος με το οποίο αντιμετώπισε την εκτέλεσή του και το οποίο ο ίδιος περιγράφει στις δυο τελευταίες του επιστολές.

Σε έρευνες που έκαμαν Άγγλοι στρατιώτες στο πατρικό του σπίτι, μετά την εκτέλεσή του, εκπυρσοκρότησε το όπλο ενός στρατιώτη πληγώνοντας την αδελφή του Μαρία στη σπονδυλική στήλη και καθηλώνοντάς την από τα 27 της χρόνια σε αναπηρική καρέκλα.

Παρόμοιες δημοσιεύσεις από τις παρατάξεις μας:

ΔΡΑΣΙΣ Κ.Ε.Σ. Αθήνας

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Κατηγορίες: Αφιερώματα

5 Αυγούστου 2012

Επειδή είναι ανυπολόγιστη η σημασία της συλλογικής ιστορικής μνήμης: Σαν σήμερα, το 480 π.Χ., στα Στενά των Θερμοπυλών, ο αρχηγός των Ελλήνων στρατιωτών, o θρυλικός βασιλιάς της Σπάρτης, Λεωνίδας, απαντά με βροντερή φωνή «Μολών Λαβέ» στην πρόταση του βασιλιά των Περσών, Ξέρξη, να παραδώσει τα όπλα.
Οι 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα αντιστάθηκαν στον εχθρό μέχρι να πέσει και ο τελευταίος, μένοντας ανεξίτηλοι στην ιστορική μνήμη και κατακτώντας δικαιωματικά το δικό τους βάθρο στο πάνθεον των παγκόσμιων ηρώων…
Το History Channel παρουσιάζει με λεπτομερή τρόπο -και με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας- την ηρωική μάχη των Θερμοπυλών, για την οποία μόνο θριαμβευτικά κείμενα έχουν γραφτεί!

Επειδή είναι ανυπολόγιστη η σημασία της συλλογικής ιστορικής μνήμης: Σαν σήμερα, το 480 π.Χ., στα Στενά των Θερμοπυλών, ο αρχηγός των Ελλήνων στρατιωτών, o θρυλικός βασιλιάς της Σπάρτης, Λεωνίδας, απαντά με βροντερή φωνή «Μολών Λαβέ» στην πρόταση του βασιλιά των Περσών, Ξέρξη, να παραδώσει τα όπλα.

Οι 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα αντιστάθηκαν στον εχθρό μέχρι να πέσει και ο τελευταίος, μένοντας ανεξίτηλοι στην ιστορική μνήμη και κατακτώντας δικαιωματικά το δικό τους βάθρο στο πάνθεον των παγκόσμιων ηρώων…

Το History Channel παρουσιάζει με λεπτομερή τρόπο -και με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας- την ηρωική μάχη των Θερμοπυλών, για την οποία μόνο θριαμβευτικά κείμενα έχουν γραφτεί!

ΠΗΓΗ


1 Φεβρουαρίου 2011

Screen shot 2010-07-23 at 6.18.44 PM

«Νικάς όταν κατεβάζεις τα σύμβολα και φεύγεις;»

15 χρόνια μετά από την εθνική ταπείνωση στα Ίμια. 15 χρόνια από τα θλιβερά γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο τριών αξιωματικών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. 15 χρόνια μετά την ντροπιαστική, διαχείριση της κρίσης από την Ελληνική πλευρά. Ντροπή και μόνο ντροπή προκαλούν οι δηλώσεις του τότε προθυπουργού της Ελλάδος Κ. Σιμήτη «Θέλω να ευχαριστήσω τις Ηνωμένες πολίτες για την πρωτοβουλία και τη βοήθεια τους», αλλά και η προτροπή του τότε υπουργού εξωτερικού Θ. Πάγκαλου «πάρτε την σημαία από τα Ιμια και πείτε ότι την πήρε ο αέρας». 15 χρόνια μετά και η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο ακόμα συνεχίζεται με την ανοχή της Ελληνικής κυβέρνησης αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Τότε ήταν η αμφισβήτηση της τουρκικής κυβέρνησης για τη κυριαρχία της Ελλάδας στο Αιγαίο. Σήμερα, ακόμα, συνεχίζεται αυτή η αμφισβήτηση, από τουρκικής πλευράς, με συνεχή παραβίαση τόσο των εθνικών χωρικών υδάτων, όσο και του Ελληνικού εναέριου χώρου. Με τη κρίση στα Ίμια, η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε τα δικαιώματα στη τουρκική πλευρά να μιλά ακόμη και σήμερα για «γκρίζες ζώνες». Επί καθημερινής βάσης γινόμαστε μάρτυρες, τις τουρκικής προκλητικότητας στο αιγαίο, δοκιμάζοντας τις Ελληνικές αντιστάσεις, που συνεχώς αδυνατούν να δώσουν μια ηχηρή απάντηση στις τουρκικές προκλήσεις. Η Ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να ασκήσει δυναμική εξωτερική πολιτική, με πρόσφατο παράδειγμα την απροθυμία της να ανακηρύξει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη για εκμετάλλευση των φυσικών κοιτασμάτων του υπεδάφους των χωρικών της υδάτων αφού δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και συζητά με την τουρκική κυβέρνηση την συνεκμετάλλευση τους.

Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την πλήρη υποταγή στις τουρκικές ορέξεις στο Αιγαίο. Ας ξυπνήσουν λοιπόν οι πολιτικοί μας ηγέτες, πριν να είναι αργά και να δώσουν ένα τέλος στη τουρκική προκλητικότητα. Άμεση είναι η ανάγκη για ενίσχυση του ενιαίου αμυντικού δόγματος (Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος), αλλά και η άσκηση πραγματικής πίεσης προς την Άγκυρα, για τα ελληνοτουρκικά θέματα, με αντίκτυπο στην ενταξιακή τους πορεία στην Ε.Ε.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ των ΗΡΩΩΝ που έφυγαν για την υπεράσπιση των Ελληνικών εδαφών.

Υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης , ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος, ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Αρχικελευστής Έκτωρ Γιαλοψός, ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Έπεσαν ηρωικώς μαχόμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος

«…Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλοτών… γιατί έχουμε ειρήνη!!!!
Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους απ’ την ελληνοτουρκική φιλία…»
Χαρά Νικοπούλου


10 Ιανουαρίου 2011

Screen shot 2010-07-23 at 6.18.44 PM

Όλοι γίναμε μάρτυρες της πολιτικής του προέδρου της Κ.Δ. εν σχέση με ένα από τα μεγαλύτερα μας εθνικά ζητήματα το κυπριακό. Από την αρχή κι όλας των «γενναιόδωρων προσφορών» του – όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει- προς τους Τούρκους άρχισε να μας προβληματίζει, και να μας εξοργίζει η πολιτική του. Μια πολιτική, κατά την άποψη μας , της ηττοπάθειας και των «προσφορών», πως δίνουν ελπίδα στον λαό για λευτεριά και επιστροφή; Πώς να ελπίσουμε σε μια βιώσιμη και λειτουργική λύση που θα απαλλάσσει την Κύπρο μας από την ιμπεριαλιστική και βάρβαρη τούρκικη κατοχή;

Για τους πιο πάνω λόγους που περιγράψαμε συνοπτικά αποφασίσαμε στο 46ο Πανελλήνιο Συνέδριο του ΕΦΑΕΦΠ στις 29 Δεκεμβρίου- μετά από αντιομοσπονδιακή διαφώτιση στους δρόμους- να οργανώσουμε και να δημιουργήσουμε την «Πρωτοβουλία Εθνικής και Κοινωνικής παρέμβασης». Την παρούσα πρωτοβουλία η οποία ήταν η κατεξοχής διοργανωτής της ειρηνικής κινητοποίησης έξω από το προεδρικό στις 4 Ιανουαρίου την δημιουργήσαμε με κύριο σκοπό μας την επέκταση της εμβέλειας του αγώνα μας σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνο στους φοιτητές.

Εμείς ήμασταν – εμείς οι φοιτητές- της Κύπρου πίσω από αυτήν την πλατφόρμα και όχι η «Αρχιεπισκοπή» όπως αναφέρει η ΑΚΕΛική προπαγάνδα η οποία για ακόμη μια φορά δεν έχασε την ευκαιρία να προσπαθήσει να «διαλύσει» ακόμα μια λαϊκή εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην κυβέρνηση. Εμείς γράψαμε τα δελτία τύπου, το κάλεσμα, τα πανό, εμείς οργανώσαμε τον κόσμο και όλα αυτά κάποιοι απλοί φοιτητές – αυτόνομοι- χωρίς κάποια χρηματική βοήθεια από κανέναν. Έτσι όπως μάθαμε από το ’68 με την ίδρυση της πρώτης αυτόνομης παράταξης που ανήκει στον ΕΦΑΕΦΠ.

Ως αυτόνομοι αντιομοσπονδιακοί φοιτητές ορθώνουμε το ανάστημα μας μπροστά σ’ αυτούς που λεν ψέματα, προσπαθούν να φιμώσουν οτιδήποτε ιδανικό και αληθινό, και συνεχίζουμε τον αγώνα μας για δικαίωση του Ελληνισμού στην Κύπρο και για ενοχοποίηση της Τουρκίας για τα μαύρα εγκλήματα που διέπραξε τόσο στην Κύπρο όσο και σε άλλους ελληνικούς και μη τόπους.

Θα είμαστε και πάλι εκεί με μόνο σκοπό την απελευθέρωση του μυαλού του λαού από τα μαύρα συμφεροντολόγα, προπαγανδιστικά σχέδια κάποιων, και την δικαίωση του πονεμένου λαού μας.

Γραφείο Τύπου Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π


17 Αυγούστου 2010

39927_10150260243615002_247295425001_13930503_3472861_n

Ο Τάσος και Σολωμός αψηφώντας τον θάνατο, χωρίς να σκεφτούν την προσωπική τους ζωή, αγωνιώντας παρά μόνο για την πατρίδα, όρμιξαν στην ματωμένη “ρωγμή” του οδοφράγματος κατοχής σαν νέοι Μάτσηδες σαν νέοι Λεωνίδες γιατί μέσα τους δεν άντεχαν την αδικία και την καταπίεση. Η πορεία ξεκίνησε από το Βερολίνο και είχε προορισμό την Κερύνεια με μοτοσυκλετιστές από όλη την Ευρώπη. Σε κάθε σημείο της πορεία τους γινόταν διαφώτιση για την εισβολή και κατοχή της νήσου μας από τους Τούρκους. Μετά από ακύρωση της αντικατοχικής με πιέσεις από τον τότε πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη οι διαδηλωτές ήσαν εκτός ελέγχου και με δίψα για λευτεριά κατευθύνθηκαν μαζικά προς τα οδοφράγματα.

Εκεί ο Τάσος Ισαάκ στην προσπάθεια του να βοηθήσει έναν άλλο συναγωνιστή του, τον οποίο κτυπούσαν οι Γκρίζοι Λύκοι, ψευδοαστυνομικοί και Τούρκοι της Κύπρου, δέχτηκε επίθεση και έπεσε στο χώμα. Γύρω του μαζεύτηκαν και άλλοι Τούρκοι και άρχισαν να τον κτυπούν αλύπητα με πέτρες και ρόπαλα, ενώ μέλη της Ειρηνευτικής Δύναμης παρακολουθούσαν αμέτοχοι. Μετά από λίγο ο ήρωας Τάσος Ισαάκ άφηνε την τελευταία του πνοή λίγα μέτρα μακριά από την αγαπημένη του Αμμόχωστο. Μετά την κηδεία του Τάσου Ισαακ στις 14 Αυγούστου ο ξάδελφος του Σολωμός Σολωμού οργισμένος κατευθύνθηκε με άλλες ομάδες διαδηλωτών προς το οδόφραγμα για να αφήσουν εκεί λουλούδια στον τόπο θυσία του Τάσου. Ξαφνικά ξεπετάχτηκε από μπροστά από τους διαδηλωτές ο Σολωμός Σολωμού και ξεφεύγοντας από τα χέρια των κυονόκρανων, πέρασε στην «νεκρή ζώνη» κι ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία της ντροπής, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να τον αποτρέψουν. Tούρκοι ελεύθεροι σκοπευτές τον πυροβόλησαν και ο Σολωμός Σολωμού έπεσε νεκρός από σφαίρα στο λαιμό.

14 χρόνια μετά παραμένουν άσβηστοι οι φλογεροί εκείνοι αγωνιστές στην καρδιά κάθε Έλληνα που πονάει για την πατρίδα του.

Φωτορεπορτάζ

IMG_0259IMG_0260IMG_0261

IMG_0262IMG_026339036_138327636204540_100000819125998_177164_2230435_n